Jasur Sardor va Chelakdagi Maxluq

Sardor yelkasiga qizil sochiqni bog‘lab, o‘zini kuchli qahramon deb tasavvur qildi. U bog‘dagi gullar orasida jasorat bilan sayr qilib, atrofdagilarni himoya qilardi. To‘satdan butalar ortidan g‘alati va juda vahimali bo‘kirish ovozi eshitildi. Sardor qo‘rqib ketdi, lekin jasoratini yig‘ib, sekin o‘sha tomonga yaqinlashdi. — Kim bor u yerda? — deb baqirdi Sardor plastik qoshig‘ini baland ko‘tarib. — Men qo‘rqmayman, iltimos, o'zingni ko‘rsat! — dedi u butalarga qarab. Butalar ortida maxluq emas, chelakka tiqilib qolgan kichkina mushukcha bor edi. Sardor kulib yubordi va mushukchani ehtiyotkorlik bilan chelakdan sekin chiqarib oldi. — Kechirasiz, seni maxluq deb o‘ylabman, — dedi u yumshoq mushukchani quchoqlab. Mushukcha unga minnatdor bo‘lib, Sardorning qo‘llarini shirin tili bilan yalab qo‘ydi. — Rahmat, jasur qahramon! — deb onasi uning sochiqdan yasalgan plashiga qarab kuldi. Sardor haqiqiy jasorat ojizlarga yordam berish ekanligini o‘sha kuni tushunib yetdi. 📖 Haqiqiy jasorat — bu qo'rqmaslik emas, balki muhtojlarga mehribonlik bilan yordam berishdir.