Zumrad va Qimmatning Sehrli Qovoqi

Zumrad gullar ekishni, Qimmat esa shirin olmalarni eyishni juda yaxshi ko'rardi. Ular har kuni bog'da quvnoq o'yinlar o'ynab, vaqtlarini juda qiziqarli o'tkazishardi. Bir kuni ular yo'lda juda ulkan va g'alati sariq qovoqni ko'rib qolishdi. Bu qovoq yo'lning o'rtasida xuddi katta tosh kabi qimirlamay qat'iy yotardi. — Iltimos, bu qovoqni surishga yordam bering, iltimos, dedi Zumrad sekin jilmayib. Qimmat qovoqni itarib ko'rdi, lekin u joyidan jilmadi, faqat g'o'ng'illab qo'ydi. — Kechirasiz, aziz qovoqvoy, bizni kechirasiz, yo'lni bo'shatib bera olasizmi? — so'radi Qimmat. Qovoq to'satdan dumalab ketdi va uning ostidan yaltiroq sehrli urug'lar chiqdi. — Katta rahmat, senga rahmat, endi bularni birga ekamiz, — dedi Zumrad. Qizaloqlar urug'larni ekib, tabiatga mehr bilan qarashdi va bog'ni yanada go'zallashtirishdi. Ular har doim bir-biriga yordam berib, do'stona va juda baxtli yashashdi. Shirin mevalar va chiroyli gullar ularning bog'ini doimo jannat kabi bezab turdi. 📖 Do'stlik va xushmuomalalik har qanday qiyinchilikni osonlikcha engishga yordam beradi.