Javohir va Sehrli Qorbobo

Javohir ertalab uyg‘onib, derazadan tashqariga quvonch bilan qarab yubordi. Hamma yoq oppoq qor bilan qoplanib, yer xuddi paxtaga o‘xshab qolibdi. U shoshib issiq kiyimlarini kiyib, hovliga sakrab-sakrab chopib chiqib ketdi. — Voy, qor juda sovuq ekan-ku!, dedi Javohir burnini jiyirib kulib. U katta qorbobo yasamoqchi bo‘ldi, lekin qor dumalog‘i juda og‘ir edi. Shu payt qo‘shni kuchukcha Ollo yugurib kelib, qorni burni bilan itara boshladi. — Iltimos, menga yordam ber, Ollo, birgalikda katta dumaloq yasaymiz, dedi Javohir. Kuchukcha dumini likillatib, Javohirga yordamlashib, qorni dumaloq shaklga keltirishga ko‘maklashdi. Javohir onasidan sabzi so‘radi va "Rahmat!" deb, uni qorboboning burniga taqdi. Endi hovlida do‘stlik ramzi bo‘lgan katta va chiroyli qorbobo mag‘rur turardi. 📖 Do‘stlik va o‘zaro yordam har qanday qiyin ishni oson va qiziqarli qiladi.