Javohir va G'aroyib Olmaxon

Javohir har kuni hayvonlarga o'xshab g'alati qiliqlar qilishni juda yaxshi ko'rardi. U doim mushukdek miyovlab, do'stlarining o'yinchoqlarini yashirib qo'yishni odat qilgan edi. Bir kuni bog'da u maymundek sakrab, Akmalning chiroyli rasm chizgan qog'ozini yirtib yubordi. — To'xta, Javohir, bu juda yomon odat! — dedi Akmal xafa bo'lib. To'satdan daraxtdan bir kichik olmaxon tushib, Javohirga hayron bo'lib qarab turdi. Javohir unga o'xshab sakradi, lekin olmaxon unga yong'oq berib, muloyim g'ingshidi. — Kechirasiz, men sizlarni ranjitishni xohlamagan edim, — dedi Javohir nihoyat do'stlariga qarab. U endi odob bilan o'tirib, hamma bilan birga ovqatlanishni boshladi. — Iltimos, menga ham bir dona olma bering, — deb iltimos qildi Javohir. Do'stlari unga olma berishdi va u jilmayib hammaga rahmat deb aytdi. Olmaxon ham xursand bo'lib, Javohirning yelkasiga sakradi va unga rahmat aytdi. Javohir endi hayvonlarni hurmat qilishni va odobli bo'lishni o'rgangan edi. 📖 Boshqalarni masxara qilish emas, balki ularga yordam berish va hurmat qilish haqiqiy qahramonlikdir.