Javohir va Dangasa Shalola

Katta tog'lar orasida Javohir ismli juda mehribon va quvnoq bola yashar edi. U har kuni kumushdek tovlanib turuvchi katta shalola yoniga sayrga chiqardi. Bir kuni shalola oqishdan to'xtab, toshlar ustida jim yotib qoldi. "Iltimos, nima uchun oqmayapsan, aziz do'stim?" — deb hayron bo'lib so'radi Javohir. Shalola charchaganini aytib, endi harakat qilishni mutlaqo xohlamasligini uxlab yotib bildirdi. "Iltimos, tabiat uchun oqishda davom et", — deb Javohir uni ko'ndirdi. "Kechirasiz, men juda dangasalik qildim", — dedi shalola nihoyat o'z aybini tushunib. Shalola o'zining bunday xatti-harakati uchun hammadan qayta-qayta kechirasiz deb so'radi. "Katta rahmat, endi tabiatimiz yana go'zal bo'lib yashnaydi", — dedi xursand Javohir. Barcha gullar suv ichib, quyoshga qarab rahmat aytgandek jilmayib turishardi. 📖 Mehnatsevarlik va o'z vazifasiga mas'uliyat bilan yondashish butun atrof-muhitga quvonch keltiradi.