Iymonahon va G'aroyib Gulzor

Quyoshli tongda Iymonahon bog'da o'tirib, pushti rangli gultuvaklarni diqqat bilan chizardi. Uning oppoq mushukchasi Safiii esa gullar orasida rangli kapalaklarni quvlab sho'xlik qilardi. To'satdan Safiii g'aroyib atirgullar solingan idishni ehtiyotsizlik bilan turtib yubordi va u ag'darildi. Iymonahonning eng yaqin do'sti Sabina bog'ga yugurib keldi va hayrat bilan to'xtadi. — Voy, mening sevimli gullarim yerga to'kilib ketibdi-ku!, dedi Sabina biroz xafalanib. Iymonahon darhol do'stini quchoqladi va mushukchasining sho'xligi uchun undan uzr so'radi. Qizaloqlar birgalikda tuproqlarni tozalab, gullarni qaytadan juda chiroyli qilib idishga o'tqazib qo'yishdi. Iymonahon o'zining bo'yoqlari bilan Sabinaga atab g'aroyib pushti gullar rasmiga chizib berdi. — Rahmat, endi bog'imiz yanada go'zal bo'lib ketadi!, dedi quvongan Sabina. Endi har kuni Safiii gullarni ehtiyotkorlik bilan hidlab, ularni doim asraydigan bo'ldi. Iymonahon va Sabina tabiatni sevishni hamda do'stlikni har narsadan baland qadrlashdi. Gulzorning o'rtasida pushti rangli rasmlar va haqiqiy gullar quvonch bilan tebranib turardi. 📖 Tabiatni asrash va do'stlarga yordam berish dunyoni yanada go'zalroq qiladi.