Bek va Moviy Qushcha

Bek yashil bog'da yaltiroq va dumaloq toshlarni terib zavqlanib yurgan edi. To'satdan u butalar ortidan past va g'alati chirillagan ovozni eshitib qoldi. Kichkina moviy qushcha o'tkir tikanli shoxlar orasida qolib, qanotlarini qoqolmay qiynalardi. — Men senga yordam beraman, — dedi Bek qushchaga muloyimlik bilan. Bola ehtiyotkorlik bilan tikanlarni surib, mitti qushchani kaftiga olib, yumshoq maysaga qo'ydi. Qushcha darrov qanotlarini yozib, quvonch bilan Bekning atrofida aylanib uchdi. Keyin qushcha daraxt kavagidan Bek yo'qotib qo'ygan rangli tugmani tumshug'ida olib keldi. Ikkisi bir-biriga qarab, go'yo qadrdon do'stlardek mamnun bo'lib uzoq jilmayishdi. 📖 Kichik bo'lsa ham, chin dildan qilingan yaxshilik har doim orqaga qaytadi.